22.03.2017

на бел. языке

         Якiм   жа   лесам   трэба   нам   пражыць?
       …Пачуццямi   якiмi   даражыць?
       I  колькi   беражлiвых,
                                             блукаючых   сустрэч
       Мы   не   змаглi   пакiнуць,     
                                       i   не   змаглi   сустрэць?
      Чаму   ж   па   тонкай   нiтцэ,
                                          часам,   лятуць   гады,
      Спалiушы   за   сабой   прыгожае   «зауседы»?
      I   ледзь   пакiнуушы   усе   моманты   любовi,
     У   бязмежнасцi   бяжым,
                                                   але   чакаем   долi?
     Здаецца   гэты   шлях   такiм   бязконцым,
     Дзе    нехта   грэбавау,
                                          а   нехта   грэуся   сонцам…
    Неразумелымi   пачуццямi   напоунен   цэлы   свет,
    Не   разгадаць   уладу   iх,
                                                жаданняу   iх   сакрэт.
    Вось   каб   галоунай   дабраце   бываць,
    У   душы   «зауседы»   кожны   хацеу   бы   шанаваць,
    I   шлях   жыцця   шчаслiвым   застауся   б   на  весь   час,
    I   зоркi   у   небе   з   марамi   не   пакiдали   б   нас.

                           Надзея    Запольская.